Even een rustig moment op de zondagmorgen, "op tijd wakker", ondanks dat het erg laat was (alweer) voor ik er in lag. Ik zit te nu twijfelen of ik een rondje ga hardlopen, of dat ik het vandaag lui houd en gewoon morgen weer oppak. Ik ben bang dat het laatste de keuze gaat worden. Ik loop met mijn buurvrouw en zij moet zich inhouden om niet te vaak en te lang te lopen, ik ben tegenovergesteld, ik moet opletten dat ik mijn minimale 2, liever 3, keer in de week haal met een minimale 5 kilometer. Maar gelukkig heb ik de buurvrouw en zij houdt me scherp.

Gelukkig.. want ik heb mijn streefgewicht bereikt, maar het moeilijkste van al het lijnen is er nu pas; dit gewicht vasthouden. En dat is moeilijk! Veel mag weer, veel is weer lekker en veel is weer "verslavend", maar ik wil er nooit meer kilo’s bij hebben! En daar moet ik dus hard voor werken, maar ook dat ga ik halen! (Dan toch zo nog maar lopen?)

Ik baal er wel van dat ik niet veel meer schrijf, ik mis het. Mis ook de tijd, of is het de inspiratie? Ik weet het niet, het is niet zo dat er niks meer gebeurt. Nog steeds verliefd op iemand waarbij ik voel dat ik daar oud mee wil worden. Nog steeds een leuk baan die me "rust" geeft. Ook daar wil ik nog wel even door. Nog steeds bezig met plannen om iets "voor mezelf" te doen.

Ik ben een rare met relaties. "Natuurlijk" zou ik bijna zeggen, is het weer een niet-nederlander. Waarom kom ik daar altijd weer bij uit? Trekt dat het meest? Is dat omdat ik "het ken"? Is het omdat schoonfamilies altijd lekker ver weg zitten? Of, zoals een kennis eens zei toen ik vertelde dat een relatie voorbij was.. "Zo, en welk land wil je nu nog op vakantie?" Ik weet het niet.. echt niet. Is het omdat ik niet van makkelijk houd? Of gewoon op bruine ogen val? Of "de redder" wil spelen?  En weet je wat erger is met mijn relaties? Als het afgelopen is, is het nog niet afgelopen. Deze dagen is De Vader Van weer in het land. Langzaam aan verschuiven de rollen, ik ben niet meer de opvanger, zijn dochter heeft die rol nu. Haar vader in haar huis op bezoek. Op haar nek dus eigenlijk. We wisten dat het niet makkelijk zou zijn, maar dat het haar zo zwaar zou vallen.. dat had ik niet ingeschat. Maar zij, plichtsgetrouw, eeuwig schuldig voelend, kan geen Nee zeggen, niet haar eigen gang gaan. Dus mama helpt Nee zeggen, dus mama zal het, in de ogen van De Vader Van, wel weer gedaan hebben op een moment van boosheid. Zoon doet het anders.. wat ie niet aan kan, doet ie niet. Niet zien, niet ontmoeten, niet verantwoordelijk voelen en geen medelijden. Zelfs ik begrijp niet dat hij zijn vader nu dus echt niet wil zien. Zelfs niet één keer per jaar, "omdat het toch je vader blijft". Nog 12 dagen, dan is dat ook weer voorbij.

Een andere ex, de meest gerecente, heb ik ook nog wat mee af te handelen, dus we spreken elkaar nog wel eens. En ook daar is het niet leuk te zien, dat de ander, die toch helemaal achter onze gezamelijke beslissing van einde stond, na bijna jaar nog niet de hoop opgeeft op herstel van de relatie. En er is geen hoop.  En toch levert het grappige smsjes op, waar ik dan weer erg om moet lachen. Hij, die op de vollere Zo viel, vindt mijn afvallen maar niks. Nadat we elkaar weer zagen kreeg ik de volgende dag een smsje.. "Zeg, je gezicht was zo anders gisteren, lelijk eigenlijk. Goed eten he? Please."   

Nou, dus eigenlijk hoop ik dat er geen ex-en meer bijkomen, het was wel genoeg zo. Gecompliceerd genoeg ook. We gaan ons nu voorbereiden op de volgende vakantie.. (ja, ja, kennis, ik ga weer naar een ander land in de wereld). En ik geloof in ons.. ik, niet meer zo nederlands als de meeste nederlanders, hij niet meer zo buitenlands als veel buitenlanders, zijn op een niveau gekomen waarbij ik voel.. "Wij zijn hetzelfde" ondanks de verschillende paspoorten. Dezelfde pijnpunten uit het verleden, dezelfde dromen voor de toekomst, dezelfde EQ’s en IQ’s, dezelfde valkuilen, dezelfde sterrenbeelden, en toch nog genoeg punten om af en toe te botsen. Toen ik mijn hart luchtte bij mijn dochter over zijn eigenwijsheid, was haar antwoord.. "Mam, wat denk je van jezelf?"

We gaan het ervaren..

En tsja.. nu is het te laat om nog te gaan hardlopen. We maken er een strandwandeling van met zijn tweetjes.

Niet geleefd? Nou geloof het maar niet. Ik ben zo druk met leven dat er van schrijven weinig komt. Waar was ik gebleven? Kerst? Vorig jaar dus!! Een soort van vorig leven eigenlijk..

Ben bezig in mijn nieuwe baan. Alweer een maand. Een baan waar ik op het eerste gezicht van zou zeggen.. "Moet dat nou?", maar omdat ik weinig keus had ging ik toch solliciteren. Geloof het of niet.. in mijn ouwe kloffie, na een rare ochtend, liep ik met een "wat heb ik te verliezen" houding de sollicitatiekamer in. En ik werd het, omdat het afdelingshoofd wel een klik voelde. En nu na een maand bezig te zijn met juristen, bestemmingsplannen en stedebouwkundigen, ben ik helemaal happy. Nieuw vakgebied, nieuwe werkcultuur en structuur.. en ik merk dat ik daar best op mijn plek ben en dat vinden zij ook. Een verademing dus na twee jaar zoeken.

Ondertussen ben ik bezig met plannen en cursussen voor andere ideeen, zelfstandig ondernemer moet het toch gaan worden de komende jaren. En ook dat gaat vast lukken.

De liefde.. nadat ik alle bedenkingen opzij zette.. ben ik gelukkiger in een relatie dan ooit eerder. Het enige vervelende eraan is de eeuwige onzekerheid over hoe en verder. Na een ervaringsdeskundige geworden te zijn in starten en beeindigen van relaties wil ik nu dat het gewoon niet ophoudt! Maar omdat ik daar niet alleen iets over te zeggen hebt, maar dat je het daar samen over eens moet zijn,  slaat onzekerheid toe. Dan spreek ik mezelf maar meer eens toe dat ik moet genieten van het heden en het nu.. en dat niemand in de toekomst kan kijken en niemand alle contole in eigen hand kan hebben, en dat ik echt wel het allerbeste is wat hij had kunnen tegenkomen.   En andersom.

Nu kan ik gaan vertellen hoe lief, attent, sexy hij is. Vertellen hoe we geen twee woorden nodig hebben om elkaar te begrijpen, onze verledens erg parallel lopen en onze toekomstplannen net zo dromerig en op een lijn zitten.. dat we bij dezelfde liedjes uit het verleden opveren, we dezelfde dingen lekker vinden, dezelfde… ach.. dat zou ik allemaal kunnen gaan vertellen, maar dan ga ik overkomen als een verliefde puber.

Inmiddels hebben we een soort van gewoonte ontwikkeld om op vrijdagavond lekker uit te gaan waarbij vrienden en dochter ook van de partij zijn. En dat zij dat dan zegt van die verliefde puber is al genoeg. .

En eigenlijk.. wou ik altijd dat ik net zo leuk (lekker) kon dansen als mijn dochter. Ha! Danst zij van de week met iemand, zegt hij tegen haar.. "Jij danst al net zo goed als je moeder!". En het was niet eens salsa. Zo, de grijns ging niet meer van mijn gezicht.

Nog meer leuke dingen? Genoeg.. mijn gewicht blijft aardig constant. Gelukkig! Ik moet er moeite voor doen. Afvallen is makkelijker dan stabiliseren, maar het gaat me lukken, dat moet, dat moet, dat moet!

Volgende week een metamorfose door en voor het blad Vrouw..  (van de Telegraaf) voor vrouwen die een grote verandering meemaakten. Nou, ik dus. Wanneer het gepubliceerd wordt laat ik hier nog wel weten. Ben erg nieuwsgierig wat ze van mijn haar weten te maken, want zelf weet ik het niet meer.. zit lekkerlijk met mijn handen in het haar, om er nog iets toonbaars van te maken.

Nou, dit was het wel weer ff..  je bent weer een beetje bij.. de rest volgt.

In dit zoveelste leven van me is er ook een zoveelste andere kerst. Eerst was het al met kerstkaarten schrijven.. vorig jaar nog vier namen als afzender, nu nog maar twee. Vriendje weg, dochter uit huis, haar eigen kaarten schrijvend. Wennen.

Niet uitkijken naar vrije dagen met en om kerst, maar gewoon hard doorwerken, ik heb tenslotte al maanden rust gehad.  En zo reed ik vanmorgen, 1e kerstdag, door een Eindelijk-Eens-Een-Witte-Kerst morgen in alle vroegte naar Amsterdam. Geen treinen zo vroeg, maar de snelweg is toch zo goed als leeg, dus naar een P+R plaats. Sneeuw, glibberig, spannend, apart. Geen kerstontbijt met de kinderen, maar kerststol met koffie op mijn werk.

Gisteren hadden we in ene kadootjes met kerst. Zoon vermeldde ‘s morgens dat hij kadootjes ging kopen voor zijn zus en mij, dus op de valreep zus en ik ook nog de stad in, ieder in een andere hoofdstad, en zo werd het een gezellige kerstavond. Het leek wel of lieve zoon even iets van zijn eeuwige afwezigheid wilde goedmaken. Afgelopen week waren er ook wat botsingen. Die "vreemdeling"  die nu regelmatig over de vloer is nu, valt nog niet zo goed bij zoon. Hij genoot zo van ons samen wonen en leven. Waarom haalt mama dat nou weer op haar dak?  Mama weet helemaal nog niet wat ze er mee gaat doen, maar mag ze ook haar eigen leven bepalen en ervaren? En dat mag ook altijd.. maar zorgen maakt hij zich wel. Op zich ben ik al blij dat hij het allemaal gewoon zegt.. en niet zoals wel eerder lekker alles binnen oppot. We komen er wel uit samen, zolang we blijven praten.   

Maar vanmiddag "I’m driving home for X-mas" en ga dan gezellig metdochter ons "Kerstdiner voor drie" koken. Morgen wel vrij, kerst met zussen, naar het graf van mijn ouders en zondag een dagje op stap met De Vreemdeling.  Ik moet me wel tien keer per dag bedenken welke dag het nou is, wanneer wat en met wie en waar.. wat een rare dagen!

O ja, en vanmiddag komt vriendin in mijn hotelletje langs om samen onze Eenzame Kerst te vieren. Ook haar man moet werken vandaag. Arme NS-man, wat zijn ze druk deze dagen!

Zeven uur in de morgen.. " White X-Mas"

Ik wens iedereen ook een vreselijk vredig en veilig kerstfeest!

Eindelijk, de sneltrein rijdt weer. Maar hebben ze de schoonmaakploeg massaal ingezet bij het schoonmaken van de rails? Was er geen tijd meer voor de treinen zelf? Ach. . . De krant van gisteren had voor mij vandaag ook nog nieuws.

Verzonden vanaf een Sony Ericsson mobiele telefoon

Het leven met twee banen is druk maar leuk! Je moet echter wel je agenda goed in de gaten houden en roosters goed noteren. Vrijdag per ongeluk tot de ontdekking komen dat je maandag op beide plekken verwacht wordt is even schrikken. Maar roostertechnisch was het te doen, ‘s Morgens eerst naar het gemeentehuis en daar wat eerder weg en naar het volgende adres. Ware het niet dat..  dat het een dag was waarop Nederland zo goed als plat ligt wat transport betreft. Dus eerst gewoon de auto laten staan en te voet naar het gemeentehuis, een wandeling van 50 (heerlijke) minuten. Tussen het werk door in de gaten houden hoe het treinverkeer zich ontwikkelt, om te weten of om twee uur afreizen naar Amsterdam verantwoord is. Ik twijfelde. Ik belde. Of ze een eventuele vervanger voor mij hebben? Moeilijk, moeilijk.. twee medewerkers op vakantie. Dus ik ging de uitdaging van de NS aan. Door de sneeuw naar het station gebanjerd, kaartje gekocht. Even twijfelde ik nog een kaartje te kopen. Wat moest ik daarmee als ik toch niet ver kwam? Maar me herinnerend hoe snel een boete gegeven is, nam ik het zekere voor het onzekere. Op het perron aangekomen kon ik gelijk instappen, de stoptrein stond klaar. riant, warm, zitplaats genoeg. Elk station aandoend kwam ik uiteindelijk gewoon aan in Amsterdam-Centraal. Makkie dus. Integenstelling tot vorige week bij de eerste sneeuw, toen ik vier uur over de thuisreis deed. Op dit moment hoor ik weer de berichten in het nieuws over overvolle treinen, geen treinen.. ik heb er niks van gemerkt. Vanavond na mijn dienst tot 22.00 uur, ga ik de uitdaging niet aan, ik werk tenslotte in een hotel en ik blijf lekker overnachten, want morgen mag ik om 8 uur alweer present zijn. Leuke baan toch?

Over banen gesproken, toen ik niet meer zocht kwamen er twee uitzendbureau’s met banen en stelden me voor. Twee gesprekken. De ene liet me na een uur al weten dat ik 4 januari mag beginnen. De ander zou vandaag wat laten horen en even had ik het idee dat ik zou moeten kiezen uit drie banen, maar nee, baan twee koos niet voor mij. Ik had overigens ook niet voor hen gekozen. Maar goed, blijft nog steeds het feit dat ik moet kiezen tussen twee banen. Wat een luxe positie na een paar maanden geen werk. Ga ik voor het geld, gemak en zekerheid, maar weer achter een bureau? Of ga ik voor de onzekere hotelbaan, maar leuk en gezellig en zelfstandig? Ik ben bang dat ik op zeker ga deze keer, en dat betekent werk bij huis, met vast dienstverband, mooi salaris. Maar eerst nog een gesprek met hoteleigenaar. Wie weet.

Wat neemt nog meer mijn tijd in beslag? Waar moet ik nog meer keuze’s maken? Mannen. Nou ja, mannen. Kiezen voor eentje is ook hier genoeg. Ga ik voor degelijkheid, vastigheid, goed inkomen? Of ga ik voor de uitdaging, gezellig, onbekende? Moet ik nou echt op alle fronten verstandig gaan kiezen? Of mag ik ergens gewoon onbezonnen ingaan? Mag ik het nog even op me in laten werken??

Nu zit ik op mijn werk.. natte sokken drogen op de verwarming achter mijn rug, Sky Christmas Station klinkt uit mijn pc, koffie is heet.. in mijn eentje verantwoordelijk voor alle gasten.. nog even en ik ga spinnen.. 

Wat eerst? Dat ik mijn streefgewicht van 80 kilo bereikt heb? Ook dat eerst dan..

Ik heb mijn streefgewicht van 80 kilo bereikt!!

Ik ben nog een nieuweling in het (recente) treingebeuren en geniet er nog volop van. Schrik niet, dat genieten zal ook wel weer over gaan.

Maar als nieuweling stapte ik vanmorgen in en nam plaats in een toch wel riante stoel. Even later kwamen er drie jonge snelle mensen naast me zitten. Mannen in pakken en dame(tje) met zo’n gemaakt accent waarbij ik me afvraag of ze dan lang voor de spiegel heeft staan oefenen om zo te kunnen praten.

" Oh, stiltecoupe", zegt de een. " Nou, zachtjes doen dan,"  zegt de ander. Ik had nog nooit van stiltecoupe (kan het streepje niet vinden) gehoord en zag daarna dat het inderdaad op de ramen vermeld stond. Terwijl de drie op de drie overgebleven plaatsen van "mijn bank" plaatsnemen, lees ik mijn Metro. Maar ze vergeten direct ook weer dat het een stiltecoupe is en tetteren door over hun "belangrijke"  project voor die dag. Kijk, ik hoef niet echt een stiltecoupe, maar als het er dan toch een is, respecteer het dan een beetje. Ik kan geen letter meer lezen en voel me midden in een werkoverleg beland, waarvan ik de stukken niet vooraf gelezen heb. Dan heb ik een dilemma.. verdraag ik het of stap ik op? Ik doe het laatste en verontschuldig me bij het drietal voor het verlaten van het werkoverleg en kruip uit mijn hoekje bij het raam en loop naar een andere vrije stoel.

De boodschap blijkt duidelijk te zien, alhoewel ik het niet zo bedoelde maar gewoon mijn krantje wilde lezen, ze staan zelf op, pakken hun mooie mantels en zakelijk uitziende tassen en verlaten de stiltecoupe. Het is weer heerlijk rustig tot Amsterdam Centraal.

Met horten en stoten een beetje loggen, ik weet niet of daar nog iemand op zit te wachten. Maar goed, al die logjes die toch dagelijks nog door mijn hoofd schieten moet ik ook ergens kwijt en niet alleen in verdwaalde gedachten verloren laten gaan..

Hoe het me vergaat in Amsterdam? Goed! Ik heb heel veel zin om er elke keer heen te reizen, ook al betekent het dat ik toch wel zo’n twee uur onderweg ben, van voordeur naar voordeur. One way he? ‘s Morgens vroeg de deur uit, de eerste zijn op de parkeerplaats van het station, krantje pakken, een rustige trein meemaken, nog geen telefoons, muziek, schreeuwende jongeren. Ja, ik heb al een boete te pakken, ik heb al een vertraging meegemaakt omdat er een aanrijding was met "iemand". (Waarom niet gewoon vertellen dat er een aanrijding was?)  In hotel aangekomen neem ik over van de nightshift, of de ochtendshift, afhankelijk van mijn eigen begintijd natuurlijk. En dan begint mijn dag in "mijn eigen winkeltje"  Omdat ik toch wel het best ben in de nederlandse taal ( ben dan ook de enige native-speaker) komen er al gelijk regelklussen op me af. Heerlijk, laat mij maar schuiven. Drukke baan? Nu even niet.. dus ja, ik kan in de stille middaguurtjes ook loggen, mailen, chatten.. net of ik thuis zit achter mijn pc-tje. Wat me dan thuis weer pc-tijd scheelt en die tijd gebruik ik dan weer voor mijn sport- sociale- en huisvrouwleven.

Intussen werk ik ook nog mijn uitzendbaan in mijn woonplaats, drie dagen, maar dat is eind van deze maand afgelopen. Misschien dan meer uren in Amsterdam. De tijd gaat me leren..

Tot zover werk… 

Dat meisje wat nog niet om 9.00 uur op haar werkplek naast de deur kon zijn, is om 7.30 in amsterdam om te werken. Met ov! En ze heeft er zin in!